Functie binnen Get High On Life:
fotograaf en assistent Ronald

Wat zijn je verwachtingen van Get High On Life:
Een spetterende fotoserie; de ideeën en locaties zijn zo super dat het wel moet knallen.

Wat wil je in de toekomst op dit gebied gaan doen:
Wat betreft de functie 'assistent Ronald' heb ik geen carrièreambities, grapje. Als fotograaf wil ik verder gaan door in deeltijd de vooropleiding van de fotoacademie te gaan doen.

Wat doe je in het dagelijks leven?
Student Apothekersopleiding aan de RuG

Hobby's en interesses:
Fotografie, webdesign, grafisch ontwerp

Wie zijn je voorbeelden:
Ellen von Unwerth, Anton Corbijn, Mario Testino en Herb Ritz

Wat maakt Get High On Life volgens jou heel speciaal/bijzonder:
Uitbundig, wild en kleurrijk… maar met een boodschap

Waarom moet je volgens jou Get High On Life gezien hebben:
Het is een creatieve verbeelding van een subcultuur die voor veel mensen verborgen blijft. Het lokt discussie uit over drugsgebruik; iets wat veel gebeurt, maar waar zo min mogelijk over gesproken wordt.

Mening over drugsgebruik:
Druggebruik is iets van alle tijden en alle culturen. Het staat tegenwoordig meer in de belangstelling omdat het lijkt dat grote groepen jongeren en masse op pillen de hele nacht doordansen. Experimenteren met drugs hóeft niet gevaarlijk te zijn, als de gebruiker maar goed weet wat hij doet en waar zijn grenzen liggen. Een keer één joint of pilletje gebruiken kan niet veel kwaad; door regelmatig je lichaam vol te gooien met geestverruimende middelen help je je normale leven naar de klote. Mensen die moeite hebben grenzen aan hun eigen doen en laten te stellen kunnen denk ik beter uit de buurt van drugs blijven. Drugs die niet lichamelijk verslavend zijn kunnen namelijk wél geestelijke afhankelijkheid veroorzaken (uitgaan is niet leuk meer zonder pil, zonder joint ben ik niet zo relaxed, etc.)

Anekdotes:
Voor mij begon het project op zondagmiddag. Na een lange treinreis van Groningen naar Eindhoven konden de voorbereidingen van de shoot op maandag beginnen. Natuurlijk waren er dingen die op het laatste moment anders liepen dan gepland. Dat is onvermijdelijk als je werkt met zo'n grote groep mensen. Het resultaat was echter dat ik samen met Mark de hele nacht bezig ben geweest de laatste dingen te regelen. Nipt op tijd, 06.00 uur maandagochtend, was alles gereed en kon iedereen beginnen. Tijd om te slapen had ik niet meer, dus heb ik de hele dag aan een stuk doorgewerkt tot 's avonds 21.00 uur. En toen… snel op de trein naar huis. Lekker rustig in de trein… NOT! Met vriendelijke dank aan de NS heb ik vier en een half uur over de treinreis naar huis gedaan. Inclusief drie keer overstappen en 40 minuten wachten op een koud station waar alles gesloten was. Na ruim 41 uur non-stop rennen, bellen, reizen, fotograferen en regelen heb ik 14 uur geslapen. Daarna waren er gelukkig alleen nog de leuke herinneringen over.

Website: Eduard Dieters